19 lutego 1920 utworzono Urząd Hydrograficzny Marynarki Wojennej – pierwszą instytucję tego rodzaju wewnątrz historii naszego państwa. Data ta jest uznawana do wnętrza Polsce zbyt wolny dzień hydrografii. Pierwszym szefem Urzędu Hydrograficznego został, wymieniony wcześniej, kpt. mar. Józef Unrug[12], który swą (kierownika urzędu) siedzibę proch w pierwszej chwili wewnątrz Śródmieściu Gdańska, za to biura dopiero co utworzonego Urzędu Hydrograficznego ulokowano wewnątrz Nowym Porcie (niem. Neufahrwasser). Wybór Gdańska wskroś władze Departamentu na rzecz Spraw Morskich (DSM) na obszar tymczasowej siedziby nowego urzędu wynikał z istnienia w środku tym mieście sprawnych połączeń telekomunikacyjnych umożliwiających szybkie odniesienie kontaktu z instytucjami centralnymi do wnętrza Warszawie. Istotna była ponadto tłumaczenie oprogramowania wielu przedstawicielstw znanych towarzystw żeglugowych. Należy pamiętać, że był to miesiączka tworzenia zalążków Polskiej Marynarki Wojennej, podejmowania decyzji istotnych na rzecz dopiero co utworzonej służby hydrograficznej, np. dotyczących remontu dodatkowo wyposażenia zakupionego poniżej skrajność 1919 statku, który 10 lutego 1920 poniżej nazwą Pomorzanin został wcielony do Marynarki Wojennej[13]. Pod względem hierarchii służbowej Urząd Hydrograficzny podlegał DSM Ministerstwa Spraw Wojskowych. Początkowo, poza kpt. mar. Józefa Unruga, w środku repozytorium personelu Urzędu Hydrograficznego (dalej: UH) wchodzili: por. mar. Jerzy Rychłowski[14], ppor. mar. Stanisław Szworc[15], kpt. mar. inż. Jan Jeziorski, pełniący funkcję pełnomocnika UH także Marian Konarski pełniący funkcję oficera gospodarczego wewnątrz utworzonej 11 stycznia 1921 Komisji Gospodarczej Urzędu Hydrograficznego[16].
W styczniu 1920 rozpoczęto kompletowanie załogi okrętu hydrograficznego ORP Pomorzanin. Dnia 1 maja 1920 wewnątrz Gdańsku na pokładzie tego okrętu nastąpiło uroczyste wzniesienie bandery, po czym udał się gorsza połowa do portu do wnętrza Pucku. W dostępnej literaturze nie ma odpowiedzi na pytanie, oznacza to zespół tego okrętu wchodziła do wnętrza zbiór personelu Urzędu Hydrograficznego Marynarki Wojennej. Większość autorów zajmujących się problematyką administracji morskiej wewnątrz II Rzeczypospolitej nie podaje jednoznacznej odpowiedzi. Przyjęto wobec tego założenie, że zespół ORP Pomorzanin była częścią ówczesnego stanu osobowego Urzędu Hydrograficznego MW. Szczegółowy specyfikacja składu osobowego ORP Pomorzanin wewnątrz okresie od momentu 1 stycznia do 15 czerwca 1920 przedstawia załącznik nr 1.
W marcu 1920 do Urzędu Hydrograficznego MW przybył por. mar. Tadeusz Bramiński[17], który dysponował dużym zasobem fachowej wiedzy plus doświadczeniem wewnątrz pracach hydrograficznych zdobytym na przestrzeni służby wewnątrz niemieckiej marynarce wojennej. Kazimierz Porębski pisał, że był mężczyzna (...) jedynym wykwalifikowanym w zasadzie hydrografem do wnętrza marynarce wojennej oraz jak taki, zastąpiony istnieć nie może[18]. 15 czerwca 1920 por. mar. Tadeusz Bramiński objął komenda powyżej ORP Pomorzanin. Wraz ze zmianą dowódcy okrętu nieznacznej modyfikacji poddano też zbiór personalny załogi. Wykaz członków załogi co do jednego z pełnionymi wskroś nich do wnętrza tym okresie funkcjami przedstawia załącznik nr 2. Nowy mózg w środku miesiącach letnich 1920 rozpoczął intensywne kurs załogi wewnątrz zakresie wykonywania pomiarów hydrograficznych. Z przeszkolonych na okręcie podoficerów dodatkowo marynarzy stworzono tzw. grupę pomiarową, która niedługo rozpoczęła eksperymentowanie w pierwszej chwili Kanału Depke, będącego fragmentem toru podejściowego do Pucka na wysokości Cypla Rewskiego, potem - rejonu podejścia do Pucka plus portu w środku Pucku.
W maju 1920 przewodnictwo DSM postanowiło przenieść siedzibę Urzędu Hydrograficznego dodatkowo całego taboru portowego z Gdańska do Pucka. Zdaniem szefa Urzędu Hydrograficznego kpt. mar. Józefa Unruga, uznanie ta była przedwczesna. Swoje urząd wewnątrz tej sprawie przedstawił mężczyzna wewnątrz raporcie z 28 maja 1920 do ówczesnego szefa DSM – kontradmirała Kazimierza Porębskiego. W efekcie podjętych działań zdecydowano się na tymczasowe zaniechanie siedziby urzędu plus jego personelu wewnątrz Gdańsku[19].
Urząd Hydrograficzny Marynarki Wojennej, w środku wyniku wewnętrznych zmian kadrowych plus reorganizacji w środku ówczesnych strukturach Marynarki Wojennej, na przełomie sierpnia plus września 1920 przemianowano na Służbę Hydrograficzną Marynarki Wojennej podporządkowaną Dowództwu Wybrzeża Morskiego, w poprzek komendanta Portu Wojennego Puck. Dotychczasowy zwierzchnik UH kpt. mar. Józef Unrug przekazał obowiązki swojemu następcy[20]. Funkcję tę pełnili raz za razem do 18 stycznia 1922 – kmdr por. Edward Sadowski[21], kpt. mar. Tadeusz Bramiński[22], i potem Stefan Szmidt. Nowo powołanej instytucji przyznano na dwanaście miesięcy budżetowy 1921-1922 należne środki finansowe przeznaczone na zaspokojenie najważniejszych potrzeb związanych z jej funkcjonowaniem oraz wypełnianiem zadań stawianych zanim tą służbą[23].
W styczniu 1921 nastąpiło translokacja siedziby Służby Hydrograficznej MW z Gdańska do Gdyni, (willa Tusia) na ul. Nadbrzeżną, dziś ul. Waszyngtona[24]. Ponieważ był to period zintensyfikowania liczby pomiarów w środku zakresie prac geodezyjnych, hydrograficznych dodatkowo hydrotechnicznych realizowanych do wnętrza związku z podjęciem decyzji o budowie tymczasowego portu wewnątrz Gdyni, translokacja siedziby wynikało najprawdopodobniej z chęci ulokowania pracowników UH w środku pobliżu rejonu prowadzonych prac.
W związku z rozszerzeniem dotychczasowej działalności Służby Hydrograficznej MW o takie rodzaje prac w charakterze wydawanie Wiadomości Żeglarskich[25], zachowanie korekty posiadanych morskich map nawigacyjnych (w większości niemieckich), formowanie instrukcji nawigacyjnych, konieczne stało się zwiększenie liczby osób zatrudnionych w środku świeżo utworzonej służbie. 7 stycznia 1921 przybył do pracy do wnętrza służbie hydrograficznej por. mar. Konstanty Rakusa-Suszczewski, który dwójka tygodnie po pewnym czasie objął etatowe urząd zastępcy szefa Służby Hydrograficznej Marynarki Wojennej[26].
Pod ostateczność 1921 wewnątrz hydrografii polskiej nastąpiło ważne wydarzenie. Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 1 grudnia tego roku dokonano rozdziału kompetencji również odpowiedzialności zbytnio sprawy hydrografii plus bezpieczeństwa żeglugi między Służbą Hydrograficzną Marynarki Wojennej tudzież instytucjami cywilnej administracji morskiej reprezentowanej wskroś Urząd Marynarki Handlowej Ministerstwa Przemysłu również Handlu. Zgodnie z tym rozporządzeniem resort obywatelski przejął wśród innymi sprawy oznakowania nawigacyjnego również latarń morskich[27]. Na mocy tegoż rozporządzenia przekazano służbie cywilnej również jednostkę hydrograficzną ORP Pomorzanin, która 28 lutego 1922 została skreślona z listy floty[28]. Dokonanie powyższego podziału było konieczne ze względu na jeszcze większy niwa obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa żeglugi, wobec równoczesnym zwiększaniu się liczby spraw z zakresu hydrografii związanych luźno z Marynarką Wojenną[29] czy nie mających z nią żadnego związku.